Pierwszą rzeczą jaką tu zamieszczam, jest opowiadanie na konkurs "Tacy jak my - niepełnosprawni wśród nas" pt. "Taka sama". Nie jest niestety zbyt wysokich lotów, pisałam je na szybko, chwilę przed wysłaniem, więc nie dziwię się, że nic nie wygrałam. Moim podstawowym błędem, jest brak środkowej części, czyli rozwinięcia. Niby coś tam jest, ale strasznie mało. Cóż, tak się dzieje, kiedy zaczyna się coś pisać jednego dnia wieczorem, a kończy następnego dnia rano i od razu wysyła. Wydaje mi się jednak, że jeśli chodzi kwestie stylistyczne itp to jest całkiem dobrze. Mam w planach kiedyś "naprawić" to opowiadanie, jeśli ktoś będzie zainteresowany tą poprawioną, rozwiniętą wersją, to niech napisze w komentarzu. I proszę o ocenienie tego opowiadania, powiedzenie co jest dobrze, co źle. Miłego czytania :)
_______________________________________________________________
Uczucie pustki i straty.
Wrażenie, jakby czegoś ważnego brakowało. Myśl, że jest się niepełnym,
wybrakowanym, gorszym. Przejmujący strach, że dotychczasowe życie całkowicie i
bezpowrotnie się zmieni. Obawa przed brakiem akceptacji najbliższych, a także tych
dalszych ludzi. Tak można opisać stan tuż przed i po usłyszeniu diagnozy –
„utrata wzroku i stałe uszkodzenie oka na skutek uwolnienia niebezpiecznych
związków chemicznych”. Właśnie te słowa utkwiły w pamięci Alicji. Wracały do
niej co chwilę przez sen, w trakcie jedzenia ukochanych jagodzianek. Nie mogła
pogodzić się z myślą, że już nigdy nie zobaczy złotych liści spadających z
drzew, ciepłego słonecznego blasku, błękitu nieba, lekko zielonkawego odcienia
morza, różowej łuny o świcie i zachodzie. Tego wszystkiego, co najbardziej
kochała. Tego, co było jej najbliższe. Tego, co było dla niej najpiękniejsze i
najlepsze w życiu. Wzrok był jej ulubionym zmysłem. A teraz na zawsze go
straciła.
Był piękny, słoneczny poranek.
Bezchmurne niebo wisiało lekko nad ziemią, kolorowe liście powoli spadały z
drzew. Co jakiś czas samochody przyjeżdżały ulicą świecąc swoimi światłami.
Jeden z ładniejszych dni tego miesiąca. Ale nie dla Alicji. Dziewczyna
określiłaby go inaczej. Opisałaby go dzięki temu, co słyszała i czuła. Warkot
silników aut, ciche, miarowe stukanie laski o chodnik, tupot stóp ludzi
przechodzących obok. Zapach deszczu, który padał w nocy, unoszący się w
powietrzu, nieprzyjemny odór spalin. W ciągu tych kilku miesięcy od wypadku w
laboratorium, w którym straciła wzrok, inne jej zmysły bardzo się wyczuliły.
Słuch stał się dokładniejszy, węch lepiej niż wcześniej odróżniał jedne zapachy
od innych. Dotyk rozpoznawał i rozróżniał wszystkie faktury. Każde lekkie
drżenie, przyciszenie lub pogłośnienie się dźwięków wydawanych przez laskę i
buty, nawet odrobinę inna temperatura, informowały ją o zmianie otoczenia.
Każdy powiew powietrza mówił jej, jaki przedmiot znajdował się w jakiej
odległości od niej. Ale to wszystko nie potrafiło zastąpić wzroku.
Alicja niespiesznie szła przed siebie, zmierzając do szkoły dla niewidomych, do której od niedawna uczęszczała, gdy nagle coś silnie uderzyło ją w ramię, niemal powalając na ziemię.
- Uważaj jak chodzisz pokrako! – usłyszała głos tłumiony udawanym zdenerwowaniem na przemian ze śmiechem – Co, ślepa jesteś?!
-No właśnie jest, a ty o tym doskonale wiesz. Nie udał ci się ten żart, ani trochę – odezwała się po chwili druga osoba.
Przed Alicją stali dwaj chłopcy, obaj mniej więcej w jej wieku. Jeden rechotał jak żaba ze swojego nie do końca udanego dowcipu, a drugi patrzył na niego skonfundowany.
- Przepraszam cię za mojego kolegę – zwrócił się do dziewczyny – Mam na imię Adam, a ty?
- Alicja – odpowiedziała cicho i uśmiechnęła się lekko – Nic się nie stało, jestem już przyzwyczajona do takich odzywek. Tylko trochę boli mnie ramię, po tym jak na mnie wpadł.
Chłopak przyglądał się uważnie dziewczynie. Wpatrywał się z zauroczeniem w jej zgrabną figurę, piękne, długie, proste blond włosy, które ona co chwilę nerwowo zakładała za ucho. Był pierwszą osobą, która nie patrzyła na nią przez pryzmat białej laski i ciemnych okularów. Mógł tak stać i przyglądać się jej w nieskończoność.
- Przepraszam, wiesz może, która godzina? – spytała Alicja. Tak na prawdę mało ją to obchodziło, ale odkąd słuch musiał wystarczyć jej do komunikowania się z innymi, każda dłuższa chwila ciszy była dla niej krępująca.
- Godzina? – Adam spojrzał na zegarek, który nosił na nadgarstku - Ósma za dziesięć. To my już będziemy musieli lecieć do szkoły. Miło cię było poznać. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy!
- Ja też mam taką nadzieję – odpowiedziała, gdy jej rozmówca był już poza zasięgiem słuchu. Odwróciła się i ruszyła do swojej szkoły.
Alicja niespiesznie szła przed siebie, zmierzając do szkoły dla niewidomych, do której od niedawna uczęszczała, gdy nagle coś silnie uderzyło ją w ramię, niemal powalając na ziemię.
- Uważaj jak chodzisz pokrako! – usłyszała głos tłumiony udawanym zdenerwowaniem na przemian ze śmiechem – Co, ślepa jesteś?!
-No właśnie jest, a ty o tym doskonale wiesz. Nie udał ci się ten żart, ani trochę – odezwała się po chwili druga osoba.
Przed Alicją stali dwaj chłopcy, obaj mniej więcej w jej wieku. Jeden rechotał jak żaba ze swojego nie do końca udanego dowcipu, a drugi patrzył na niego skonfundowany.
- Przepraszam cię za mojego kolegę – zwrócił się do dziewczyny – Mam na imię Adam, a ty?
- Alicja – odpowiedziała cicho i uśmiechnęła się lekko – Nic się nie stało, jestem już przyzwyczajona do takich odzywek. Tylko trochę boli mnie ramię, po tym jak na mnie wpadł.
Chłopak przyglądał się uważnie dziewczynie. Wpatrywał się z zauroczeniem w jej zgrabną figurę, piękne, długie, proste blond włosy, które ona co chwilę nerwowo zakładała za ucho. Był pierwszą osobą, która nie patrzyła na nią przez pryzmat białej laski i ciemnych okularów. Mógł tak stać i przyglądać się jej w nieskończoność.
- Przepraszam, wiesz może, która godzina? – spytała Alicja. Tak na prawdę mało ją to obchodziło, ale odkąd słuch musiał wystarczyć jej do komunikowania się z innymi, każda dłuższa chwila ciszy była dla niej krępująca.
- Godzina? – Adam spojrzał na zegarek, który nosił na nadgarstku - Ósma za dziesięć. To my już będziemy musieli lecieć do szkoły. Miło cię było poznać. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy!
- Ja też mam taką nadzieję – odpowiedziała, gdy jej rozmówca był już poza zasięgiem słuchu. Odwróciła się i ruszyła do swojej szkoły.
Każda osoba, która spotkała
kiedyś Adama, opisałaby go jako przystojnego, wysokiego bruneta, o
przenikliwych, zielonych oczach. Ale nie Alicja. Dla niej był chłopakiem
pachnącym fiołkami i bzem, z przyjemnym, niskim, brzęczącym głosem. Gdy tylko
wyszła ze szkoły, od razu poczuła znajomy zapach. Uśmiechnęła się pod nosem i
podeszła do niego.
- A ty co znowu tutaj robisz? – spytała z udawaną naganą. Odkąd się poznali, spotkali się jeszcze kilkanaście razy. Często on przychodził pod jej szkołę, by odprowadzić ją do domu. Wkrótce bardzo mocno się zaprzyjaźnili. Spędzali ze sobą całe dnie. Ona uczyła go, jak za pomocą samego zapachu i dźwięku określić gdzie się jest i co znajduje się wokół, a używając samego dotyku powiedzieć, z jakich materiałów zrobiony jest przedmiot trzymany w dłoni. On, na jej usilne prośby opowiadał o wszystkim, co widział wokół. Opisywał kolory liści na drzewach, mleczną mgłę unoszącą się często rano, małe światełka gwiazd na nocnym niebie, płomień ognia ze świeczki. Mówił jej także, jak ona sama wygląda pięknie. Alicja starała się sobie to wszystko wyobrazić. Próbowała przypomnieć sobie, jak wygląda świat otaczający ją ze wszystkich stron. Na początku szło jej nawet dobrze, ale potem było coraz gorzej. Częściej niż wcześniej nawet w swojej głowie widziała tylko ciemność. Odeszło w zapomnienie to, jaki ma kolor miękkie, puszyste futerko jej kotki, ulubiona, jedwabna sukienka, która zawsze pachniała różami, zimna i twarda stal konstrukcji przy jej domu. Teraz opisywała wszystko właśnie tak, jedynie za pomocą odczuć po kontakcie z daną rzeczą i zapachu. Gdy ktoś powiedział „czerwony”, dla niej było ty tylko kolejne, nic nieznaczące słowo, z niczym niezwiązane. Przez to dziewczyna popadała w coraz gorszy humor i miała coraz niższą samoocenę.
- A ty co znowu tutaj robisz? – spytała z udawaną naganą. Odkąd się poznali, spotkali się jeszcze kilkanaście razy. Często on przychodził pod jej szkołę, by odprowadzić ją do domu. Wkrótce bardzo mocno się zaprzyjaźnili. Spędzali ze sobą całe dnie. Ona uczyła go, jak za pomocą samego zapachu i dźwięku określić gdzie się jest i co znajduje się wokół, a używając samego dotyku powiedzieć, z jakich materiałów zrobiony jest przedmiot trzymany w dłoni. On, na jej usilne prośby opowiadał o wszystkim, co widział wokół. Opisywał kolory liści na drzewach, mleczną mgłę unoszącą się często rano, małe światełka gwiazd na nocnym niebie, płomień ognia ze świeczki. Mówił jej także, jak ona sama wygląda pięknie. Alicja starała się sobie to wszystko wyobrazić. Próbowała przypomnieć sobie, jak wygląda świat otaczający ją ze wszystkich stron. Na początku szło jej nawet dobrze, ale potem było coraz gorzej. Częściej niż wcześniej nawet w swojej głowie widziała tylko ciemność. Odeszło w zapomnienie to, jaki ma kolor miękkie, puszyste futerko jej kotki, ulubiona, jedwabna sukienka, która zawsze pachniała różami, zimna i twarda stal konstrukcji przy jej domu. Teraz opisywała wszystko właśnie tak, jedynie za pomocą odczuć po kontakcie z daną rzeczą i zapachu. Gdy ktoś powiedział „czerwony”, dla niej było ty tylko kolejne, nic nieznaczące słowo, z niczym niezwiązane. Przez to dziewczyna popadała w coraz gorszy humor i miała coraz niższą samoocenę.
Pewnego zimowego południa, Adam i
Alicja pomimo zimna siedzieli w
milczeniu na ławce w parku. Chłopak co chwilę spoglądał nerwowo na swoją
przyjaciółkę. Trzy razy próbował coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili
powstrzymywał się. W końcu zebrał się w sobie i zaczął mówić
- Alicjo. Już od jakiegoś czasu jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Ale ja nie chcę cię mieć tylko za przyjaciółkę. Czuję do ciebie coś więcej. I mam nadzieję, że ty do mnie też, ale jeśli nie, to zrozumiem.
Dziewczyna drgnęła słysząc te słowa. Pokręciła z niedowierzaniem głową.
- Do mnie? – spytała – Do mnie coś czujesz? Ale to jest… to przecież niemożliwe. Ja jestem ślepa. Gorsza od ciebie. Stać cię na kogoś lepszego. Ja nie zasługuję na kogoś takiego jak ty… - powiedziała cicho, a z oczy spłynęły jej łzy.
Chłopak spojrzał na nią smutno i kciukiem otarł policzki.
- Nie ważne, czego nie możesz, nie potrafisz. Nie jesteś wcale gorsza. Nawet gdybyś była trędowata, na wózku, czy bez rąk i tak bym cię kochał. Jesteś człowiekiem. Jesteś taka sama jak ja. – szepnął jej do ucha i złożył delikatny pocałunek na jej ustach.
- Alicjo. Już od jakiegoś czasu jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Ale ja nie chcę cię mieć tylko za przyjaciółkę. Czuję do ciebie coś więcej. I mam nadzieję, że ty do mnie też, ale jeśli nie, to zrozumiem.
Dziewczyna drgnęła słysząc te słowa. Pokręciła z niedowierzaniem głową.
- Do mnie? – spytała – Do mnie coś czujesz? Ale to jest… to przecież niemożliwe. Ja jestem ślepa. Gorsza od ciebie. Stać cię na kogoś lepszego. Ja nie zasługuję na kogoś takiego jak ty… - powiedziała cicho, a z oczy spłynęły jej łzy.
Chłopak spojrzał na nią smutno i kciukiem otarł policzki.
- Nie ważne, czego nie możesz, nie potrafisz. Nie jesteś wcale gorsza. Nawet gdybyś była trędowata, na wózku, czy bez rąk i tak bym cię kochał. Jesteś człowiekiem. Jesteś taka sama jak ja. – szepnął jej do ucha i złożył delikatny pocałunek na jej ustach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz