Dziś zamieszczam kolejną porcję mojej radosnej twórczości. Tym razem jest to historia napisana na potrzeby pewniej gry PBF, w której tworzeniu uczestniczyłam. Na tym miała się opierać główna fabuła. Pisałam to w sierpniu 2011. Miłego czytania :)
________________________________________________________________
Pomiędzy Morzem Szkarłatnym a Oceanem Bezmiernym leży piękna, malownicza
wyspa. Jej urok i niezwykłość przewyższają wszelkie oczekiwania. Lecz w
czasach, gdy ta historia bierze swój początek, nikogo nie obchodziły
nazwy mórz, dzikich gór i uroczych miejsc. Wszyscy jej mieszkańcy żyli w
strachu, żalu i rozpaczy. Każdy dzień przynosił nowe cierpienie. Każdy
ranek oznaczał kolejny pracowity i niebezpieczny dzień. Każdy wieczór
oznaczał kolejną nie przespaną ze strachu noc. Działo się tak, ponieważ
na wyspie panowała tyrania. Wyspa ta nazywała się Saphiria. Rządził nią
okrutny król Spam. I nie było na świecie nikogo, kto żywiłby do niego
chociaż odrobinę ciepłe uczucia. No, może poza jedną osobą...
Rudowłosa dziewczyna w pięknej, zielonej sukni szła szybko zamkowym korytarzem. Chociaż była służącą, ubierała się w wykwintne stroje. Król Spam je lubił. Lubił otaczać się rzeczami wykwintnymi i drogimi. Uśmiechał się wtedy. A ona uwielbiała, gdy był szczęśliwy.
Podeszła do wielkich, drewnianych wrót prowadzących do królewskich sal. Zapukała lekko.
-Wejść! - rozległ się krzyk, niemal warknięcie. Posłusznie otworzyła wrota, weszła do środka i ukłoniła się swemu władcy. Spam zlustrował ją wzrokiem, cmoknął z dezaprobatą i huknął - Kaitlyn! Co to ma być?! Przecież doskonale wiesz że nienawidzę tego koloru! - Dziewczyna stała skruszona ze spuszczoną głową. Nie chciała żeby pan się zezłościł. Chciała, by się ucieszył, tak jak zawsze na jej widok.
-Czy ten kolor to jakiś bunt przeciwko mnie?! - wrzasnął. Dziewczynie łzy zakręciły się w oczach. Jak mógł tak myśleć?! - odpowiedz! - warknął.
-Nie, panie - wydukała cicho. Nie wiedziała nawet czy ją usłyszał. Po nieznośnej minucie ciszy odezwał się wreszcie.
-To dobrze. A teraz idź się przebrać! Najlepiej w tą szarą suknię, którą dałem ci w zeszłym tygodniu. No idź!
Posłusznie schyliła głowę i wyszła z komnaty. Na korytarzu minęła dwie sprzątające służące. Wiedziała, że bacznie się jej przyglądają. Czuła się nieswojo pod ich spojrzeniami, więc przyspieszyła kroku. Skręciła w prawo i dalszą drogę do swoich pokoi pokonała biegiem. Doskonale wiedziała jakie plotki o niej krążą po zamku. Wszyscy twierdzili, że jest nałożnicą Spama. Nie miała pojęcia, dlaczego tak sądzili. Ta myśl wydawała jej się tak niedorzeczna, że aż śmieszna. Król był dla niej niczym ojciec! Nie mniej jednak czuła, że reszta służby żywi do niej jedynie pogardę. Nigdy nie potrafiła nawiązać z nimi chociażby cieniutkiej nici porozumienia. Brzydzili się nią. W końcu była najbliższą i najwierniejszą służącą potwora w ludzkim ciele o imieniu Spam.
Dziewczyna w czarnym płaszczu z kapturem biegła przez błotniste uliczki slumsów. Za nią biegło pięciu wściekłych i wrzeszczących żołnierzy. Dziewczyna gwałtownie skręciła w małą uliczkę. W ślepą uliczkę. Szybko złapała się jedną ręką framugi najbliższego okna, a drugą rynny. Stanęła na parapecie, przeskoczyła na rynnę i zaczęła pełznąć w górę. W tej chwili żołnierze wbiegli w uliczkę. Dziewczyna stanęła na dachu, zdjęła kaptur i przeczesała palcami brązowe, kręcone włosy. Z uśmiechem na twarzy przyglądała się żołnierzom. Oni jakiś czas rozglądali się tępo, aż jeden z nich wskazał ją palcem. Dziewczyna odwróciła się błyskawicznie i zaczęła skakać z dachu na dach, aż wreszcie znalazła to, czego szukała. Złapała się krawędzi dachu i wskoczyła przez okno do budynku. Wylądowała tuż za plecami około trzydziestoletniej kobiety.
-Cześć Mija! - powiedział i złapała ją za ramię. Kobieta wzdrygnęła się i krzyknęła przerażona. Gdy zobaczyła twarz dziewczyny uspokoiła się trochę.
- Cholera, Negra! - powiedziała trzymając się za serce - ty mnie kiedyś przyprawisz o zawał!
- Super, pięknie. Jak by co, to mnie tu nie było.
- Negraroso, w jaki kłopoty się tym razem wpakowałaś? - spytała ze złością Mija.
- Obroniłam niewinną dziewczynę przed dwoma namolnymi żołnierzami. - uśmiechnęła się szeroko - Jeden dostał w twarz a drugi między nogi. Niestety w pobliżu było jeszcze 3 ich kolegów i teraz wszyscy mnie gonią. - Nagle rozległo się głośne pukanie do drzwi - Oho. Musze lecieć. Nie widziałaś mnie. - Powiedziała i wyskoczyła przez okno, dokładnie w chwili gdy żołnierze weszli do pokoju.
Na środku placu stała szubienica. Wokół zebrał się tłum. Nikt nie chciał tu być. Nikt nie chciał widzieć stracenia niewinnego człowieka. Nikt także nie chciał znaleźć się na jego miejscu, więc wszyscy przyszli. Rozkaz króla trzeba wypełnić. Sprzeciwienie się oznaczało śmierć.
Wśród tej tłuszy stała też Kaitlyn. To jej brat miał zostać dziś powieszony. Łzy nie przestawały jej cieknąć po policzkach, odkąd się o tym dowiedziała. Od dwóch dni nie zmrużyła oka. Za pół godziny miała zginąć najbliższa jej osoba. Jej jedyna rodzina. Rodzice umarli, gdy miała 5 lat. Kevin mówił, że pochodzą z dalekiego lądu, miejsca zupełnie innego niż wyspa. Miejsca, którym nie rządzi potwór. Zawsze kiedy o tym rozmawiali, kłóciła się z nim i obrażała. Nie rozumiała, dlaczego ludzie tak bardzo nienawidzili Spama. Dla niej był bardzo miły. Jednak gdy poznała powód egzekucji, przeżyła szok. Wieszali Kevina tylko dlatego, że nie chciał towarzyszyć Spamowi i kilku jego zaufanym żołnierzom w comiesięcznym wypadzie na miasto. Wypad ten polegał na porywaniu najładniejszych dziewcząt by dokonać gwałtu. Dowiedziała się o tym dopiero dzisiaj, podsłuchując rozmowę dwóch żołnierzy. Wcześniej nie wiedziała jak wyglądają wypady króla. I ta wiedza zapoczątkowała w jej sercu iskierkę nienawiści. Póki co maleńką, niemal niezauważalną. Stworzyć z tej iskierki ognisko dane było zrobić dziewczynie w czarnym płaszczu stojącej na dachu najbliższego budynku.
Negrarosa patrzyła jak wprowadzają Kevina na podest. Znała tego chłopaka. To on wpadł pięć dni temu do domu w którym wynajmowała pokój i zaczął krzyczeć że król idzie na gwałt. Przebiegł tak pół miasta. Dzięki niemu niewinność zachowało wiele dziewcząt. Negra nie chciała żeby zginął.
Kat zawiązywał właśnie sznur na szyi Kevina. Już miał otworzyć zapadnię gdy trafił go nóż. Prosto w serce. Niestety upadł na dźwignię, ale w tej chwili kolejny nóż przeciął linę. Kevin spadł na ziemię i wczołgał się pod podest. Jakiś żołnierz pobiegł w jego stronę, lecz po chwili poległ od kolejnego noża.
-Cholera, zostały mi tylko dwa... - mruknęła Negra i zeskoczyła na ziemię. Przepchnęła się przez tłum do podestu i wyjęła swoje noże z trupów. Były całe we krwi, ale czymś musiała się bronić.
Kaitlyn patrzyła z przerażeniem na rzeź która rozgrywała się tuż przed nią. Nagle obok niej przebiegła jakaś dziewczyna. To chyba ona zabiła kata, żołnierza i przecięła linę. Dziewczyna rzuciła Kevinowi jeden sztylet. Teraz walczyli ramię w ramię, a dokładniej plecy w plecy. Po chwili jednak rozdzielił ich miecz wroga. Tłum zebrany na placu obserwował walkę z zapartym tchem.
-Uciekaj! - krzyknęła do Kevina dziewczyna
-Ale nie poradzisz sobie sama...
-Do jasnej cholery, uciekaj! Nie po to cię ratowałam, żebyśmy teraz oboje umarli!
Kevin zrobił to co mu kazała. Odbiegł kilka metrów, lecz pobiegło za nim dwóch żołnierzy, Kaitlyn nie wytrzymała. Przeteleportowała się do brata, złapała za rękę i razem zniknęli. Zostawiła go tam, gdzie wylądowali i wróciła na swoje miejsce w tłumie. Na szczęście nikt nie zauważył, że to ona była sprawcą zniknięcia skazanego. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że żołnierze pojmali dziewczynę w płaszczu...
Negra trafiła do lochów. Zabrano jej wszelką broń i wszystko co mogło pomóc w ucieczce. Kaitlyn codziennie ją odwiedzała. Na początku obie były do siebie bardzo nieufne, lecz powoli zaczęły się lepiej poznawać. Opowiedziały trochę o sobie. Negrarosa każdego dnia opowiadała Kaitlyn jaki Spam jest na prawdę. Dziewczyna na początku nie mogła w to uwierzyć, lecz gdy zaczęła się przysłuchiwać w rozmowy mieszkańców miasta, przekonała się, że król jest tyranem. Wraz z Negrą zaczęły obmyślać plan, jak ułatwić życie mieszkańcom wyspy. Kaitlyn codziennie przejmowała raporty i jej czytała, a dopiero potem trafiały one do Spama. Dbała też o lepsze traktowanie więźniów, szczególnie Negry. Niestety jej prośby skierowane do strażników nie przynosiły skutków. Negrarosa nie miała łatwego życia w lochach. Pewnej nocy niezauważona przemknęła się do lochów i pomogła Negrze w ucieczce. Dziewczyna uciekła w góry, by regenerować siły do dalszej walki ze Spamem. Kaitlyn natomiast zaczęła bardziej interesować się tym, co mówi i robi król.
Pewnego dnia Negra ze swojej górskiej kryjówki zauważyła nieznany statek płynący w stronę Przystani. Miała nadzieję że może jego załoga pomoże obalić Spama...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz