Krótki fragment erotyczny

Dziś podzielę się z Wami krótkim fragmentem erotycznym bez tytułu, który napisałam jakieś 2-3 lata temu. Bez obaw jednak, tak naprawdę praktycznie do niczego w nim nie dochodzi, według mnie nie zasługuje nawet na miano erotyki. Jeszcze, gdyż zamierzam w przyszłości go kontynuować, a może nawet wykorzystać w jakimś dłuższym opowiadaniu. Ale koniec już mojej paplaniny przed-tekstowej, zapraszam do czytania ;)
________________________________________
Jej usta wpijały się mocno w jego wargi, zachłannie żądając kolejnych pocałunków, jeszcze więcej bliskości. Oderwała się na chwilę od niego i spojrzała w te piękne, czekoladowobrązowe oczy, przeczesała dłonią włosy o tym samym kolorze. On oparł się o ścianę, włożył kciuki za pasek jej spodni, by przyciągnąć ją do siebie. Całował delikatnie jej usta, brodę, szyję, obojczyk. Pociągnęła go na środek pokoju, a następnie popchnęła go na kanapę i usiadła na nim okrakiem. Uśmiechnął się tym swoim sposobem, który tak bardzo kochała i spojrzał na nią wygłodniałym wzrokiem. Jego dłonie zaczęły bezwiednie błądzić po jej ciele. Uwielbiała, gdy przesuwały się po jej biodrach, tali, plecach. Uwielbiała, gdy jego palce muskały jej odkryte uda. Uwielbiała, gdy dotykał jej brzucha, żeber, krążył dłońmi tuż obok jej piersi. Zaczęła coraz zachłanniej go całować, dotyk był coraz mocniejszy, bardziej agresywny. Podczas gdy on bawił się zapięciem jej stanika, ona siłowała się z jego koszulką. Gdy oboje osiągnęli swój cel pozbawiając drugiego górnej części ubioru, jej usta zaczęły schodzić coraz niżej, ich dłonie krążyły po gorących ciałach coraz nachalniej. Jej krótkie spodenki nie stanowiły zbyt dużej przeszkody, by jego dłonie znalazły się pod nimi. Chwilę bawił się się materiałem jej majtek, a potem złapał ją za pośladki. Następnie wyjął jedną rękę i włożył ją pod spodenki od przodu. Gdy jego palce zaczęły błądzić coraz głębiej pod majtkami, jęknęła cicho i przycisnęła go do siebie jeszcze mocniej.

"Uwięziona" - Glee fanfiction

Ogląda ktoś Glee? Tak? To świetnie! Nie? To trzeba nadrobić tą stratę!
Ten mały fanfik to moja reakcja na odcinek upamiętniający Cory'ego i Finna. Niestety nie dostaliśmy w nim reakcji Quinn na wieść o jego śmierci, więc postanowiłam, że sama muszę się tym zająć. Napisałam to na początku listopada 2013, możecie to również znaleźć na moim koncie na fanfiction.net, o TUTAJ

________________________________________________________

Nikt nie wiedział, gdzie zniknęła Quinn Fabray.

Nie pojawiała się na wykładach i zajęciach, nie kontaktowała się ze znajomymi, rodziną, nie odbierała telefonu. Jej współlokatorka ostatni raz widziała ją kilkanaście dni wcześniej, jak cała roztrzęsiona wybiegła z ich pokoju, ściskając przy piersi pluszowego misia z kartką z napisem „Drizzle” przyczepioną do brzucha.

Wszelki ślad po niej zaginął.

Nikt jednak nie stresował się nadmiernie. Gdzie ona jest? Co się z nią dzieje? Pytania te pojawiały się dosyć często, ale naznaczone jedynie ciekawością, bez strachu czy niepokoju. Nie rozpoczęto poszukiwań, nie zgłoszono zaginięcia na policję. Quinn, nawet w chwilach największego załamania i rozpaczy, dalej była rozsądna i odpowiedzialna. Zostawiła w akademiku krótki liścik, w którym informowała, że potrzebuje przerwy i prosiła, aby się o nią nie martwić.

Ostatnią osobą, która rozmawiała z dziewczyną, był pan Shuester. Miało to miejsce kilka godzin po tym, jak usłyszał złe wieści:

-Dzień dobry, panie Shue! – powiedziała Quinn, jak zwykle radośnie. Włożyła komórkę między policzek a ramię, szukając w torebce kluczy. – Przepraszam, że nie odebrałam za pierwszym razem, ale dopiero co wróciłam do akademika. I jeśli smsowanie w czasie prowadzenia jest niebezpieczne, to szukanie telefonu w torebce i rozmawianie przez niego musi być zabójcze. – Po krótkiej walce z zamkiem wreszcie otworzyła drzwi i weszła do pokoju. Will westchnął ciężko usłyszawszy jej ostatnie słowa.

-Właśnie o tym chciałem z tobą porozmawiać… - zaczął, ale prawie natychmiast przerwał mu stanowczy i oburzony glos dziewczyny

-Panie Shue, przecież pan wie, że już nigdy więcej nie będę pisać w trakcie jazdy. Nie po wypadku! Rozpoczęłam nawet tutaj kampanię, mającą uchronić innych od tego, co mi się przytrafiło. Większość studentów podchodzi do tego dość sceptycznie, ale dam sobie radę.

-Quinn, nie o to mi chodzi. Wiem, że jesteś ostrożna i…

-Ach, już rozumiem! – przerwała mu w pół zdania – Chce pan, żebym przyjechała do Limy i porozmawiała o tym z pańskimi uczniami. Opowiedziała o wypadku, wózku, rehabilitacji.

-Nie, nie po to do ciebie dzwonię. Może lepiej, żebyś usiadła… - powiedział drżącym głosem, próbując przygotować się psychicznie na następne słowa.

-Panie Shue, co się dzieje? Zaczynam się bać. – spytała nerwowo, gdy po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza. Po chwili usłyszała szloch i niewyraźny, urywany głos swojego byłego nauczyciela.

-Finn nie żyje. Zginął kilka dni temu. Dowiedziałem się jaką… - Pan Shuester mówił coś jeszcze, ale Quinn już go nie słyszała. Po pierwszych trzech słowach telefon wypadł jej z ręki i z hukiem uderzył o podłogę. Dziewczyna zszokowana stała i patrzyła na ścianę, nie widząc jej jednak. Po kilku minutach, w ślad za komórką upadła na ziemię, zwinęła się w kulkę i zaczęła krzyczeć. To było jedyne, co potrafiła wtedy zrobić. Nie mogła płakać, nie mogła ulać chociażby jednej łzy. Jedyne, do czego była zdolna w tamtej chwili, to krzyk.

Quinn siedziała pod trybunami na boisku McKinnley. Trwała tak bez ruchu już od dwóch godzin, patrząc tępo na ławki, deski i podpory. Skrzyżowała nogi, przyciągnęła misia bliżej do siebie, zamknęła oczy i dała porwać się myślom. Z tym miejscem wiązało się tyle wspomnień. To tutaj się poznali. To tutaj zaczęli coś do siebie czuć. To tutaj pierwszy raz się pocałowali. To tutaj zostali parą. To tutaj Finn zabrał ją na pierwszą randkę. Uśmiechnęła się na to wspomnienie. Doskonale pamiętała mały stolik przykryty o wiele za dużym, czerwonym obrusem i kanapki z dżemem truskawkowym i twarogiem „Bo nic innego nie było w lodówce”. I deszcz, który nagle zaczął padać. Głośne, silne krople, przelatujące przez dziury w ławkach nad nimi, kapiące na jej głowę i jedzenie. Kurtkę Finna, którą założył jej na ramiona, żeby nie zmarzła. Ogromną ulewę, zmniejszającą się jednak z czasem, przechodząc powoli w mżawkę. To dlatego chciał nazwać ich córeczkę Drizzle, na pamiątkę ich pierwszej randki, szczęśliwych dni, dopiero kiełkującego uczucia. Jednak żadna z tych rzeczy nie była ważna. Ani trybuny, ani kanapki, ani deszcz. Miejsca, okoliczności, wydarzenia nie miały znaczenia. Jedynie osoba, z którą się je dzieliło. Finn. Ale jego już nie było.

Quinn kochała Finna. Od zawsze. Od samego początku. Wiedziała o tym, już kiedy pierwszy raz go zobaczyła. Kiedy mijała go na korytarzu w szkole. Kiedy sprawiła, że wreszcie zwrócił na nią uwagę. Kiedy pierwszy raz z nim rozmawiała. Kiedy oglądała jego mecze, mimo że w większości przegrane. Kiedy pomagała mu w nauce. Kiedy przespała się z Puckiem. Kiedy zaszła w ciążę. Kiedy zostawił ją dla tej małej żydówki. Kiedy patrzyła, jak siedzą razem w salach i chodzą korytarzem, trzymając się za ręce i promieniując szczęściem. Kiedy była z Samem. Kiedy jechała na ślub jego i Rachel. Kiedy miała wypadek. Kiedy planowali zostać Królem i Królową Balu. Kiedy krzyczał na nią, każąc jej wstać z wózka i nie udawać, że nie potrafi tego zrobić. Kiedy kończyli szkołę. Kiedy wyjechała na studia. Kiedy dowiedziała się o tym, że Rachel się z nim rozstała. Kiedy sypiała ze swoim wykładowcą. Kiedy widziała, jak on i Berry wymykają się do pokoju na ślubie pana Shue. Kiedy przespała się z Santaną, aby pozbyć się tej nieprzyjemnej, niechcianej zazdrości i żalu. Kiedy próbowała wpasować się w studenckie życie. Zawsze.

Była z nim w pewien sposób związana, połączona. Uwięziona. Nie mogła się uwolnić. Od tego irytującego, przeszkadzającego, niszczącego wszystkie jej związki uczucia. Od myśli, ciągle biegnących w jego kierunku. Od wspomnień tak starych, jednak wciąż dokładnych. Od niego.

Tak było, kiedy jeszcze żył. A teraz? Czy była wreszcie wolna? A może uwięził ją jeszcze bardziej? Teraz, kiedy jedynej osoby, która mogła ją uwolnić, która mogła pomóc jej odzyskać swoje własne życie, która mogła sprawić, że wreszcie ruszy naprzód, zostawiając przeszłość za sobą, już nie było. Teraz, kiedy odszedł, nie uwalniając jej wcześniej. Po jej policzkach spłynęły gorące łzy, serce ścisnęło się, odkrywając to, czego umysł jeszcze nie pojął. Jego śmierć odebrała jej tą możliwość. Była uwięziona. Na zawsze. Bez szansy na ucieczkę. 

"Historia bardzo prawdziwa" czyli przenosimy się w świat gier PBF

Dziś zamieszczam kolejną porcję mojej radosnej twórczości. Tym razem jest to historia napisana na potrzeby pewniej gry PBF, w której tworzeniu uczestniczyłam. Na tym miała się opierać główna fabuła. Pisałam to w sierpniu 2011. Miłego czytania :)

________________________________________________________________

Pomiędzy Morzem Szkarłatnym a Oceanem Bezmiernym leży piękna, malownicza wyspa. Jej urok i niezwykłość przewyższają wszelkie oczekiwania. Lecz w czasach, gdy ta historia bierze swój początek, nikogo nie obchodziły nazwy mórz, dzikich gór i uroczych miejsc. Wszyscy jej mieszkańcy żyli w strachu, żalu i rozpaczy. Każdy dzień przynosił nowe cierpienie. Każdy ranek oznaczał kolejny pracowity i niebezpieczny dzień. Każdy wieczór oznaczał kolejną nie przespaną ze strachu noc. Działo się tak, ponieważ na wyspie panowała tyrania. Wyspa ta nazywała się Saphiria. Rządził nią okrutny król Spam. I nie było na świecie nikogo, kto żywiłby do niego chociaż odrobinę ciepłe uczucia. No, może poza jedną osobą...

* * *
Rudowłosa dziewczyna w pięknej, zielonej sukni szła szybko zamkowym korytarzem. Chociaż była służącą, ubierała się w wykwintne stroje. Król Spam je lubił. Lubił otaczać się rzeczami wykwintnymi i drogimi. Uśmiechał się wtedy. A ona uwielbiała, gdy był szczęśliwy.
Podeszła do wielkich, drewnianych wrót prowadzących do królewskich sal. Zapukała lekko.
-Wejść! - rozległ się krzyk, niemal warknięcie. Posłusznie otworzyła wrota, weszła do środka i ukłoniła się swemu władcy. Spam zlustrował ją wzrokiem, cmoknął z dezaprobatą i huknął - Kaitlyn! Co to ma być?! Przecież doskonale wiesz że nienawidzę tego koloru! - Dziewczyna stała skruszona ze spuszczoną głową. Nie chciała żeby pan się zezłościł. Chciała, by się ucieszył, tak jak zawsze na jej widok.
-Czy ten kolor to jakiś bunt przeciwko mnie?! - wrzasnął. Dziewczynie łzy zakręciły się w oczach. Jak mógł tak myśleć?! - odpowiedz! - warknął.
-Nie, panie - wydukała cicho. Nie wiedziała nawet czy ją usłyszał. Po nieznośnej minucie ciszy odezwał się wreszcie.
-To dobrze. A teraz idź się przebrać! Najlepiej w tą szarą suknię, którą dałem ci w zeszłym tygodniu. No idź!
Posłusznie schyliła głowę i wyszła z komnaty. Na korytarzu minęła dwie sprzątające służące. Wiedziała, że bacznie się jej przyglądają. Czuła się nieswojo pod ich spojrzeniami, więc przyspieszyła kroku. Skręciła w prawo i dalszą drogę do swoich pokoi pokonała biegiem. Doskonale wiedziała jakie plotki o niej krążą po zamku. Wszyscy twierdzili, że jest nałożnicą Spama. Nie miała pojęcia, dlaczego tak sądzili. Ta myśl wydawała jej się tak niedorzeczna, że aż śmieszna. Król był dla niej niczym ojciec! Nie mniej jednak czuła, że reszta służby żywi do niej jedynie pogardę. Nigdy nie potrafiła nawiązać z nimi chociażby cieniutkiej nici porozumienia. Brzydzili się nią. W końcu była najbliższą i najwierniejszą służącą potwora w ludzkim ciele o imieniu Spam.
* * *
Dziewczyna w czarnym płaszczu z kapturem biegła przez błotniste uliczki slumsów. Za nią biegło pięciu wściekłych i wrzeszczących żołnierzy. Dziewczyna gwałtownie skręciła w małą uliczkę. W ślepą uliczkę. Szybko złapała się jedną ręką framugi najbliższego okna, a drugą rynny. Stanęła na parapecie, przeskoczyła na rynnę i zaczęła pełznąć w górę. W tej chwili żołnierze wbiegli w uliczkę. Dziewczyna stanęła na dachu, zdjęła kaptur i przeczesała palcami brązowe, kręcone włosy. Z uśmiechem na twarzy przyglądała się żołnierzom. Oni jakiś czas rozglądali się tępo, aż jeden z nich wskazał ją palcem. Dziewczyna odwróciła się błyskawicznie i zaczęła skakać z dachu na dach, aż wreszcie znalazła to, czego szukała. Złapała się krawędzi dachu i wskoczyła przez okno do budynku. Wylądowała tuż za plecami około trzydziestoletniej kobiety.
-Cześć Mija! - powiedział i złapała ją za ramię. Kobieta wzdrygnęła się i krzyknęła przerażona. Gdy zobaczyła twarz dziewczyny uspokoiła się trochę.
- Cholera, Negra! - powiedziała trzymając się za serce - ty mnie kiedyś przyprawisz o zawał!
- Super, pięknie. Jak by co, to mnie tu nie było.
- Negraroso, w jaki kłopoty się tym razem wpakowałaś? - spytała ze złością Mija.
- Obroniłam niewinną dziewczynę przed dwoma namolnymi żołnierzami. - uśmiechnęła się szeroko - Jeden dostał w twarz a drugi między nogi. Niestety w pobliżu było jeszcze 3 ich kolegów i teraz wszyscy mnie gonią. - Nagle rozległo się głośne pukanie do drzwi - Oho. Musze lecieć. Nie widziałaś mnie. - Powiedziała i wyskoczyła przez okno, dokładnie w chwili gdy żołnierze weszli do pokoju.
***
Na środku placu stała szubienica. Wokół zebrał się tłum. Nikt nie chciał tu być. Nikt nie chciał widzieć stracenia niewinnego człowieka. Nikt także nie chciał znaleźć się na jego miejscu, więc wszyscy przyszli. Rozkaz króla trzeba wypełnić. Sprzeciwienie się oznaczało śmierć.
Wśród tej tłuszy stała też Kaitlyn. To jej brat miał zostać dziś powieszony. Łzy nie przestawały jej cieknąć po policzkach, odkąd się o tym dowiedziała. Od dwóch dni nie zmrużyła oka. Za pół godziny miała zginąć najbliższa jej osoba. Jej jedyna rodzina. Rodzice umarli, gdy miała 5 lat. Kevin mówił, że pochodzą z dalekiego lądu, miejsca zupełnie innego niż wyspa. Miejsca, którym nie rządzi potwór. Zawsze kiedy o tym rozmawiali, kłóciła się z nim i obrażała. Nie rozumiała, dlaczego ludzie tak bardzo nienawidzili Spama. Dla niej był bardzo miły. Jednak gdy poznała powód egzekucji, przeżyła szok. Wieszali Kevina tylko dlatego, że nie chciał towarzyszyć Spamowi i kilku jego zaufanym żołnierzom w comiesięcznym wypadzie na miasto. Wypad ten polegał na porywaniu najładniejszych dziewcząt by dokonać gwałtu. Dowiedziała się o tym dopiero dzisiaj, podsłuchując rozmowę dwóch żołnierzy. Wcześniej nie wiedziała jak wyglądają wypady króla. I ta wiedza zapoczątkowała w jej sercu iskierkę nienawiści. Póki co maleńką, niemal niezauważalną. Stworzyć z tej iskierki ognisko dane było zrobić dziewczynie w czarnym płaszczu stojącej na dachu najbliższego budynku.

Negrarosa patrzyła jak wprowadzają Kevina na podest. Znała tego chłopaka. To on wpadł pięć dni temu do domu w którym wynajmowała pokój i zaczął krzyczeć że król idzie na gwałt. Przebiegł tak pół miasta. Dzięki niemu niewinność zachowało wiele dziewcząt. Negra nie chciała żeby zginął.
Kat zawiązywał właśnie sznur na szyi Kevina. Już miał otworzyć zapadnię gdy trafił go nóż. Prosto w serce. Niestety upadł na dźwignię, ale w tej chwili kolejny nóż przeciął linę. Kevin spadł na ziemię i wczołgał się pod podest. Jakiś żołnierz pobiegł w jego stronę, lecz po chwili poległ od kolejnego noża.
-Cholera, zostały mi tylko dwa... - mruknęła Negra i zeskoczyła na ziemię. Przepchnęła się przez tłum do podestu i wyjęła swoje noże z trupów. Były całe we krwi, ale czymś musiała się bronić.

Kaitlyn patrzyła z przerażeniem na rzeź która rozgrywała się tuż przed nią. Nagle obok niej przebiegła jakaś dziewczyna. To chyba ona zabiła kata, żołnierza i przecięła linę. Dziewczyna rzuciła Kevinowi jeden sztylet. Teraz walczyli ramię w ramię, a dokładniej plecy w plecy. Po chwili jednak rozdzielił ich miecz wroga. Tłum zebrany na placu obserwował walkę z zapartym tchem.
-Uciekaj! - krzyknęła do Kevina dziewczyna
-Ale nie poradzisz sobie sama...
-Do jasnej cholery, uciekaj! Nie po to cię ratowałam, żebyśmy teraz oboje umarli!
Kevin zrobił to co mu kazała. Odbiegł kilka metrów, lecz pobiegło za nim dwóch żołnierzy, Kaitlyn nie wytrzymała. Przeteleportowała się do brata, złapała za rękę i razem zniknęli. Zostawiła go tam, gdzie wylądowali i wróciła na swoje miejsce w tłumie. Na szczęście nikt nie zauważył, że to ona była sprawcą zniknięcia skazanego. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że żołnierze pojmali dziewczynę w płaszczu...
***
Negra trafiła do lochów. Zabrano jej wszelką broń i wszystko co mogło pomóc w ucieczce. Kaitlyn codziennie ją odwiedzała. Na początku obie były do siebie bardzo nieufne, lecz powoli zaczęły się lepiej poznawać. Opowiedziały trochę o sobie. Negrarosa każdego dnia opowiadała Kaitlyn jaki Spam jest na prawdę. Dziewczyna na początku nie mogła w to uwierzyć, lecz gdy zaczęła się przysłuchiwać w rozmowy mieszkańców miasta, przekonała się, że król jest tyranem. Wraz z Negrą zaczęły obmyślać plan, jak ułatwić życie mieszkańcom wyspy. Kaitlyn codziennie przejmowała raporty i jej czytała, a dopiero potem trafiały one do Spama. Dbała też o lepsze traktowanie więźniów, szczególnie Negry. Niestety jej prośby skierowane do strażników nie przynosiły skutków. Negrarosa nie miała łatwego życia w lochach. Pewnej nocy niezauważona przemknęła się do lochów i pomogła Negrze w ucieczce. Dziewczyna uciekła w góry, by regenerować siły do dalszej walki ze Spamem. Kaitlyn natomiast zaczęła bardziej interesować się tym, co mówi i robi król.

Pewnego dnia Negra ze swojej górskiej kryjówki zauważyła nieznany statek płynący w stronę Przystani. Miała nadzieję że może jego załoga pomoże obalić Spama...

"Taka sama" - czyli marne opowiadanie konkursowe

Pierwszą rzeczą jaką tu zamieszczam, jest opowiadanie na konkurs "Tacy jak my - niepełnosprawni wśród nas" pt. "Taka sama". Nie jest niestety zbyt wysokich lotów, pisałam je na szybko, chwilę przed wysłaniem, więc nie dziwię się, że nic nie wygrałam. Moim podstawowym błędem, jest brak środkowej części, czyli rozwinięcia. Niby coś tam jest, ale strasznie mało. Cóż, tak się dzieje, kiedy zaczyna się coś pisać jednego dnia wieczorem, a kończy następnego dnia rano i od razu wysyła. Wydaje mi się jednak, że jeśli chodzi kwestie stylistyczne itp to jest całkiem dobrze. Mam w planach kiedyś "naprawić" to opowiadanie, jeśli ktoś będzie zainteresowany tą poprawioną, rozwiniętą wersją, to niech napisze w komentarzu. I proszę o ocenienie tego opowiadania, powiedzenie co jest dobrze, co źle. Miłego czytania :)

_______________________________________________________________

Uczucie pustki i straty. Wrażenie, jakby czegoś ważnego brakowało. Myśl, że jest się niepełnym, wybrakowanym, gorszym. Przejmujący strach, że dotychczasowe życie całkowicie i bezpowrotnie się zmieni. Obawa przed brakiem akceptacji najbliższych, a także tych dalszych ludzi. Tak można opisać stan tuż przed i po usłyszeniu diagnozy – „utrata wzroku i stałe uszkodzenie oka na skutek uwolnienia niebezpiecznych związków chemicznych”. Właśnie te słowa utkwiły w pamięci Alicji. Wracały do niej co chwilę przez sen, w trakcie jedzenia ukochanych jagodzianek. Nie mogła pogodzić się z myślą, że już nigdy nie zobaczy złotych liści spadających z drzew, ciepłego słonecznego blasku, błękitu nieba, lekko zielonkawego odcienia morza, różowej łuny o świcie i zachodzie. Tego wszystkiego, co najbardziej kochała. Tego, co było jej najbliższe. Tego, co było dla niej najpiękniejsze i najlepsze w życiu. Wzrok był jej ulubionym zmysłem. A teraz na zawsze go straciła.

Był piękny, słoneczny poranek. Bezchmurne niebo wisiało lekko nad ziemią, kolorowe liście powoli spadały z drzew. Co jakiś czas samochody przyjeżdżały ulicą świecąc swoimi światłami. Jeden z ładniejszych dni tego miesiąca. Ale nie dla Alicji. Dziewczyna określiłaby go inaczej. Opisałaby go dzięki temu, co słyszała i czuła. Warkot silników aut, ciche, miarowe stukanie laski o chodnik, tupot stóp ludzi przechodzących obok. Zapach deszczu, który padał w nocy, unoszący się w powietrzu, nieprzyjemny odór spalin. W ciągu tych kilku miesięcy od wypadku w laboratorium, w którym straciła wzrok, inne jej zmysły bardzo się wyczuliły. Słuch stał się dokładniejszy, węch lepiej niż wcześniej odróżniał jedne zapachy od innych. Dotyk rozpoznawał i rozróżniał wszystkie faktury. Każde lekkie drżenie, przyciszenie lub pogłośnienie się dźwięków wydawanych przez laskę i buty, nawet odrobinę inna temperatura, informowały ją o zmianie otoczenia. Każdy powiew powietrza mówił jej, jaki przedmiot znajdował się w jakiej odległości od niej. Ale to wszystko nie potrafiło zastąpić wzroku.
                Alicja niespiesznie szła przed siebie, zmierzając do szkoły dla niewidomych, do której od niedawna uczęszczała, gdy nagle coś silnie uderzyło ją w ramię, niemal powalając na ziemię.
                - Uważaj jak chodzisz pokrako! – usłyszała głos tłumiony udawanym zdenerwowaniem na przemian ze śmiechem – Co, ślepa jesteś?!
                -No właśnie jest, a ty o tym doskonale wiesz. Nie udał ci się ten żart, ani trochę – odezwała się po chwili druga osoba.
                Przed Alicją stali dwaj chłopcy, obaj mniej więcej w jej wieku. Jeden rechotał jak żaba ze swojego nie do końca udanego dowcipu, a drugi patrzył na niego skonfundowany.
                - Przepraszam cię za mojego kolegę – zwrócił się do dziewczyny – Mam na imię Adam, a ty?
                - Alicja – odpowiedziała cicho i uśmiechnęła się lekko – Nic się nie stało, jestem już przyzwyczajona do takich odzywek. Tylko trochę boli mnie ramię, po tym jak na mnie wpadł.
                Chłopak przyglądał się uważnie dziewczynie. Wpatrywał się z zauroczeniem w jej zgrabną figurę, piękne, długie, proste blond włosy, które ona co chwilę nerwowo zakładała za ucho. Był pierwszą osobą, która nie patrzyła na nią przez pryzmat białej laski i ciemnych okularów. Mógł tak stać i przyglądać się jej w nieskończoność.
                - Przepraszam, wiesz może, która godzina? – spytała Alicja. Tak na prawdę mało ją to obchodziło, ale odkąd słuch musiał wystarczyć jej do komunikowania się z innymi, każda dłuższa chwila ciszy była dla niej krępująca.
                - Godzina? – Adam spojrzał na zegarek, który nosił na nadgarstku - Ósma za dziesięć. To my już będziemy musieli lecieć do szkoły. Miło cię było poznać. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy!
                - Ja też mam taką nadzieję – odpowiedziała,  gdy jej rozmówca był już poza zasięgiem słuchu. Odwróciła się i ruszyła do swojej szkoły.

Każda osoba, która spotkała kiedyś Adama, opisałaby go jako przystojnego, wysokiego bruneta, o przenikliwych, zielonych oczach. Ale nie Alicja. Dla niej był chłopakiem pachnącym fiołkami i bzem, z przyjemnym, niskim, brzęczącym głosem. Gdy tylko wyszła ze szkoły, od razu poczuła znajomy zapach. Uśmiechnęła się pod nosem i podeszła do niego.
                - A ty co znowu tutaj robisz? – spytała z udawaną naganą. Odkąd się poznali, spotkali się jeszcze kilkanaście razy. Często on przychodził pod jej szkołę, by odprowadzić ją do domu. Wkrótce bardzo mocno się zaprzyjaźnili. Spędzali ze sobą całe dnie. Ona uczyła go, jak za pomocą samego zapachu i dźwięku określić gdzie się jest i co znajduje się wokół, a używając samego dotyku powiedzieć, z jakich materiałów zrobiony jest przedmiot trzymany w dłoni. On, na jej usilne prośby opowiadał o wszystkim, co widział wokół. Opisywał kolory liści na drzewach, mleczną mgłę unoszącą się często rano, małe światełka gwiazd na nocnym niebie, płomień ognia ze świeczki. Mówił jej także, jak ona sama wygląda pięknie. Alicja starała się sobie to wszystko wyobrazić. Próbowała przypomnieć sobie, jak wygląda świat otaczający ją ze wszystkich stron. Na początku szło jej nawet dobrze, ale potem było coraz gorzej. Częściej niż wcześniej nawet w swojej głowie widziała tylko ciemność. Odeszło w zapomnienie to, jaki ma kolor miękkie, puszyste futerko jej kotki, ulubiona, jedwabna sukienka, która zawsze pachniała różami, zimna i twarda stal konstrukcji przy jej domu. Teraz opisywała wszystko właśnie tak, jedynie za pomocą odczuć po kontakcie z daną rzeczą i zapachu. Gdy ktoś powiedział „czerwony”, dla niej było ty tylko kolejne, nic nieznaczące słowo, z niczym niezwiązane. Przez to dziewczyna popadała w coraz gorszy humor i miała coraz niższą samoocenę.

Pewnego zimowego południa, Adam i Alicja pomimo zimna siedzieli  w milczeniu na ławce w parku. Chłopak co chwilę spoglądał nerwowo na swoją przyjaciółkę. Trzy razy próbował coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili powstrzymywał się. W końcu zebrał się w sobie i zaczął mówić
                - Alicjo. Już od jakiegoś czasu jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Ale ja nie chcę cię mieć tylko za przyjaciółkę. Czuję do ciebie coś więcej. I mam nadzieję, że ty do mnie też, ale jeśli nie, to zrozumiem.
                Dziewczyna drgnęła słysząc te słowa. Pokręciła z niedowierzaniem głową.
                - Do mnie? – spytała – Do mnie coś czujesz? Ale to jest… to przecież niemożliwe. Ja jestem ślepa. Gorsza od ciebie. Stać cię na kogoś lepszego. Ja nie zasługuję na kogoś takiego jak ty… - powiedziała cicho, a z oczy spłynęły jej łzy.
                Chłopak spojrzał na nią smutno i kciukiem otarł policzki.
                - Nie ważne, czego nie możesz, nie potrafisz. Nie jesteś wcale gorsza. Nawet gdybyś była trędowata, na wózku, czy bez rąk i tak bym cię kochał. Jesteś człowiekiem. Jesteś taka sama jak ja. – szepnął jej do ucha i złożył delikatny pocałunek na jej ustach.